Yang Mu, Zomaar

Voor het tijdschrift Filter schreef ik een stukje over het vertalen van dit gedicht van Yang Mu:

ZOMAAR
Zomaar ineens
begin je je zorgen te maken,
zittend tussen de dorre cicadevellen.
Verleden, heden, toekomst,
toekomst?
Je haar wordt met elke wasbeurt lichter,
je huid doorschijnend van liefde,
de piano blijft wat achter.
Je krijgt door dat de thee koud wordt.
Een moment
van verbijstering.
In de tuin
worden de chrysanten kleiner. Je sluit je ogen
om ze niet te zien, en denkt aan je kindertijd.
Het verrassende wilde appelrood, pauwenblauw,
perillapaars, pioengeel,
het geluid van een schaar en polsen
die tegen houten meubels stoten
en dan denk je: als ik oud ben
zal ik me dan nog zo kunnen openvouwen,
zo prachtig kunnen uitspreiden
als een lap zijde op een glanzend oppervlak?

1991

Lees hier over de problemen bij het vertalen:

https://www.tijdschrift-filter.nl/webfilter/vrijdag-vertaaldag/2020/week-46-silvia-marijnissen/

Meng Haoran (689-740)/ 孟浩然

Het fijne aan een goed gedicht is dat het geen houdbaarheidsdatum heeft. Ook in mindere tijden vind je wel weer ergens iets moois:

Begin van de herfst

Ongemerkt valt de herfst in, de nachten lengen,
zacht suist de frisse bries, het weer wordt troosteloos.
De zomergloed verflauwt, mijn rieten huis verstilt,
in de biezen onder aan de trap glinstert dauw.

初秋

不覺初秋夜漸長
清風習習重凄涼
炎炎暑退茅齋靜
階下叢莎有露光

Ye Mimi, III II I Ø I II III

Speciaal voor het project ’50 Stories for Tomorrow’ van het International Literature Festival Utrecht (ILFU) maakte de Taiwanese dichteres Ye Mimi een prachtig, kort filmgedicht: III II I Ø I II III.
Kijk, lees en luister!

13 maart 2020, Yang Mu overleden

Helaas, de Taiwanese dichter Yang Mu, een van de groten van de Chineestalige literatuur, is vandaag op 80-jarige leeftijd overleden. Zijn werk is me dierbaar. Hier een vroeg gedicht van hem uit de bundel die ik op dit moment van zijn werk maak voor Marc Vleugels.

Voor de tijd

Zeg me, wat is vergetelheid?
Wat is totale vergetelheid? Dor hout bedekt
met afgeleefd mos van een stervende wereld
wanneer gerijpt fruit op de donkere aarde valt
tussen zomer en herfst, verrot in duistere schaduw
wanneer de belofte en de blos van de twee seizoenen
onder een lichte druk
ineens tot stof worden
wanneer bloemengeuren ondergaan in grassen, als vallende sterren
zoals stalactieten diep neerhangen om stalagmieten te raken
of zoals de voetstappen van een vreemdeling
door motregen gaan, onder roodgelakte bogen door
en naast een fontein bevriezen
tot honderd standbeelden van de leegte stollen
Dát is vergetelheid, een uitgesleten ravijn
tussen jouw wenkbrauwen en de mijne
als een bergbos zonder echo’s
een primaire angst omarmend
Zeg me, wat is herinnering
als je jezelf hebt verloren in de zoetheid van de dood?
Wat is herinnering – als je een lamp uitdoet
en jezelf begraaft in het eeuwige donker?